صدا کن مرا
صدای تو خوب است!
Thursday, February 27, 2003
Wednesday, February 26, 2003
Tuesday, February 25, 2003
پرت وپلا ميگم فکر کنم نخونی بيتره
واقعا چون می گذرد خيالی نيست؟ نميشه کاری کنيم بهتر شه؟
هيچ چيز شادی آوری نيست! دلم مثل دلت خون شقايق...
زندگی يعنی انتخاب آره؟ چرا هميشه يا بايد انتخاب کنی يا انتخاب بشی، ها؟! من می خوام راه سومی رو انتخاب کنم، راه سومی وجود داره؟ اينم که شد انتخاب! ای بابا انتخاب نکردنم خودش انتخابه ديگه.... کلافه شدم.... به تناقض رسيدم ، مهرزاد = تناقض ، به دادم برس ای اشک.......
بـــــــارون، اينم موجبات شادی، چه خوبه بری زير بارون بدون چتر خيس خيس بشی، من که چتر ندارم، ميايی با من زير بارون خيس بشی؟ چترت رو بنداز دور ....
....وای باران....... شيشه پنجره....... باران ....... دل من ......... شست.... اينا واست مفهومی داره؟ اگه داره بيا. باشه؟!
واقعا چون می گذرد خيالی نيست؟ نميشه کاری کنيم بهتر شه؟
هيچ چيز شادی آوری نيست! دلم مثل دلت خون شقايق...
زندگی يعنی انتخاب آره؟ چرا هميشه يا بايد انتخاب کنی يا انتخاب بشی، ها؟! من می خوام راه سومی رو انتخاب کنم، راه سومی وجود داره؟ اينم که شد انتخاب! ای بابا انتخاب نکردنم خودش انتخابه ديگه.... کلافه شدم.... به تناقض رسيدم ، مهرزاد = تناقض ، به دادم برس ای اشک.......
بـــــــارون، اينم موجبات شادی، چه خوبه بری زير بارون بدون چتر خيس خيس بشی، من که چتر ندارم، ميايی با من زير بارون خيس بشی؟ چترت رو بنداز دور ....
....وای باران....... شيشه پنجره....... باران ....... دل من ......... شست.... اينا واست مفهومی داره؟ اگه داره بيا. باشه؟!
ممنوعه! اون کاری که می خوای بکنی انجام ندادنش بهتره! باور کن ممنوعه!
ـــــــــــــــــــ
اونی که می خواستی تو غبارا گم شد
مرغی شد و پشت حصارا گم شد
باد اومد و تو جنگلا قدم زد
اسم تو رو از همه جا قلم زد
ببين جدايی چه به روزش آورد
چه سرنوشتی که براش رقم زد
ــــــــــــــــــ
يه تصادف وحشتناک ديگه زير پل، همه با وحشت نگاه می کنن جز من! همه آه می کشن و افسوس می خورن و دلشون می سوزه! احتمالا موتور سواره مردنيه! خدا نکنه!
اما همين تو که کلی دلت سوخته، اگه پشت ماشين بشينی بازم گاز ميدی، يا اگه سوار موتور شی باز ويراژ ميری؟ چرا؟!!
مرگ خوبه اما نه برای همسايه.........
ـــــــــــــــــــ
اونی که می خواستی تو غبارا گم شد
مرغی شد و پشت حصارا گم شد
باد اومد و تو جنگلا قدم زد
اسم تو رو از همه جا قلم زد
ببين جدايی چه به روزش آورد
چه سرنوشتی که براش رقم زد
ــــــــــــــــــ
يه تصادف وحشتناک ديگه زير پل، همه با وحشت نگاه می کنن جز من! همه آه می کشن و افسوس می خورن و دلشون می سوزه! احتمالا موتور سواره مردنيه! خدا نکنه!
اما همين تو که کلی دلت سوخته، اگه پشت ماشين بشينی بازم گاز ميدی، يا اگه سوار موتور شی باز ويراژ ميری؟ چرا؟!!
مرگ خوبه اما نه برای همسايه.........
Sunday, February 23, 2003
آقا شهر هرته اينجا؟! شهر بی قانونه؟
امان از پاچه خاری
امان از مردم آزاری
امان از بيگاری
امان از بيکاری...
ــــــــــــــــــــ
تا حالا شده موقعی که عجله داري به موقع به کارت برسی؟
تا حالا شده دود نخوری؟
تا حالا شده کفرت در نياد؟
تا حالا شده اعصابت آروم آروم باشه؟
تا حالا شده دنيات گلستون باشه؟......
تا حالا شده بری يه جايی، ايکی ثانيه کارت را بيوفته؟
چی بگم؟....
امان از پاچه خاری
امان از مردم آزاری
امان از بيگاری
امان از بيکاری...
ــــــــــــــــــــ
تا حالا شده موقعی که عجله داري به موقع به کارت برسی؟
تا حالا شده دود نخوری؟
تا حالا شده کفرت در نياد؟
تا حالا شده اعصابت آروم آروم باشه؟
تا حالا شده دنيات گلستون باشه؟......
تا حالا شده بری يه جايی، ايکی ثانيه کارت را بيوفته؟
چی بگم؟....
Saturday, February 22, 2003
من بار اول 40 درصد تناقض فلسفی داشتم و بار دوم 26 درصد اما فکر کنم همون 40 درصد باشه، البته بار دوم 2-3 روزه بعد بودا!
باید برم سراغه روانشناس ( ممنون از اينجا )!
باید برم سراغه روانشناس ( ممنون از اينجا )!
آسوده بر کنار چو پرگار می شدم
دوران چو نقطه عاقبتم در ميان گرفت
----------
من چرا نميتونم عنوان اينجا رو عوض کنم
:(
اما نه بالاخره درست شد!
ـــــــــــــــــ
به من گفتی که دل دريا کن ای دوست
همه دريا از آن ما کن ای دوست
دلم دريا شد و دادم به دستت
مکش دريا به خون، پروا کن ای دوست
مکش دريا به خون پرواااا کن ایییی دووووست....
( با آهنگ بخونين اگه آهنگشو شنيدين لطفا ؛-)
پ(p) ها رو شبيه ي مينويسه ؟!!! چرا؟!!! البته وقتی پابليش ميشه.
دوران چو نقطه عاقبتم در ميان گرفت
----------
من چرا نميتونم عنوان اينجا رو عوض کنم
:(
اما نه بالاخره درست شد!
ـــــــــــــــــ
به من گفتی که دل دريا کن ای دوست
همه دريا از آن ما کن ای دوست
دلم دريا شد و دادم به دستت
مکش دريا به خون، پروا کن ای دوست
مکش دريا به خون پرواااا کن ایییی دووووست....
( با آهنگ بخونين اگه آهنگشو شنيدين لطفا ؛-)
پ(p) ها رو شبيه ي مينويسه ؟!!! چرا؟!!! البته وقتی پابليش ميشه.
Tuesday, February 18, 2003
...
اگه ميکده امروز شده خونه تزوير
تو محراب دل ما تويی تو مرشد و پير
همه به جرم مستی سر دار ملامت
می ميريم و می خونيم سر ساقی سلامت
...
نظر منم دقيقا همينه! يعنی چی همه مخالفت می کنن! بابا بذار کارشو بکنه ديگه يا اينوری يا اونوری! از منم که طبق معمول کاری بر نمياد، جز حرف زدن و شعار بی عمل چيزی بارم نيست! پس بالا غيرتا چوب لا چرخ کسی نذار! ها عزيزم( عزيزوم)!
اگه ميکده امروز شده خونه تزوير
تو محراب دل ما تويی تو مرشد و پير
همه به جرم مستی سر دار ملامت
می ميريم و می خونيم سر ساقی سلامت
...
نظر منم دقيقا همينه! يعنی چی همه مخالفت می کنن! بابا بذار کارشو بکنه ديگه يا اينوری يا اونوری! از منم که طبق معمول کاری بر نمياد، جز حرف زدن و شعار بی عمل چيزی بارم نيست! پس بالا غيرتا چوب لا چرخ کسی نذار! ها عزيزم( عزيزوم)!
Saturday, February 15, 2003
با عرض معذرت! انگار بايد يه خورده شفاف سازی کنم!!!
من يه چند وقتيه که اومدم تهران و درست حسابی به پی سی دسترسی ندارم و چرند پرندام يه خورده کم شده! دعا کن برگردم خونه اونوقت خودم رو خفه می کنم! اين درس لعنتی هم انگار بعد اين همه سال نمی خواد دست از سر ما ور داره! آره واسه همين زيادی منو جدی نگير ديگه، دوست ندارم اينو بگم آما مگه من چکاره بودم؟( بخون بيدم)!!!
خلاصه اين چند روزه گذشته واقعا روزای تاريخی بود! تاريخ کارای همه رو ثبت ميکنه و آينده قضاوت خواهد کرد که من کارام و حرفام جلوی مردم خلاف اون چيزی که بهش اعتقاد دارم هست يا نيست، اشتباه نگيريا؟! منظورم از من ، من نوعيه،... ديگه خيلی شفاف شد فک کنم، يه خورده ترسيدم!
-----------
شب آغاز هجرت تو
شب در خود شکستنم بود
-------------
واسم نوشته که من زرنگتر بودم، نه عزيز جان اگه زرنگ بودم که از دستت نمی دادم!
راستی من يه خورده تأخير فاز دارم، آخه چند روز تعطيل بود، والنتين يا والنتاين رو به همه عاشقا تبريک ميگم!
خلاصه ببخش....
من يه چند وقتيه که اومدم تهران و درست حسابی به پی سی دسترسی ندارم و چرند پرندام يه خورده کم شده! دعا کن برگردم خونه اونوقت خودم رو خفه می کنم! اين درس لعنتی هم انگار بعد اين همه سال نمی خواد دست از سر ما ور داره! آره واسه همين زيادی منو جدی نگير ديگه، دوست ندارم اينو بگم آما مگه من چکاره بودم؟( بخون بيدم)!!!
خلاصه اين چند روزه گذشته واقعا روزای تاريخی بود! تاريخ کارای همه رو ثبت ميکنه و آينده قضاوت خواهد کرد که من کارام و حرفام جلوی مردم خلاف اون چيزی که بهش اعتقاد دارم هست يا نيست، اشتباه نگيريا؟! منظورم از من ، من نوعيه،... ديگه خيلی شفاف شد فک کنم، يه خورده ترسيدم!
-----------
شب آغاز هجرت تو
شب در خود شکستنم بود
-------------
واسم نوشته که من زرنگتر بودم، نه عزيز جان اگه زرنگ بودم که از دستت نمی دادم!
راستی من يه خورده تأخير فاز دارم، آخه چند روز تعطيل بود، والنتين يا والنتاين رو به همه عاشقا تبريک ميگم!
خلاصه ببخش....
Monday, February 10, 2003
Sunday, February 09, 2003
Wednesday, February 05, 2003
Sunday, February 02, 2003
نه که یه وقت فکر کنی دیگه اینجا نمی نویسما؟! نه اینجا فعلا سر جاشه و من هنوز قصد ندارم دست از سرت وردارم، اینو گفتم که خیال نکنی جا زدما، همون طوری که بهت گفتم، هر جا بری بالاخره یه روز گیرت میارم. واسه اون روز...
-----
خوابم یا بیدارم، تو با منی با من
همراه و همسایه، نزدیکتر از پیرهن
باور کنم یا نه، حرم نفسهاتو
ایثار تنسوز، نجیب دستاتو
+
خوابم یا بیدارم، لمس تنت خواب نیست
این روشنی از توست، بگو که از آفتاب نیست
بگو که بیدارم، بگو که رؤیا نیست
بگو که بعد از این، جدایی با ما نیست
+
اگه این فقط یه خوابه، تا ابد بذار بخوبم
بذار آفتاب شم و تو خواب، از تو چشم تو بتابم
بذار اون پرنده باشم، که با تن زخمی اسیره
عاشق مرگه که شاید، توی دست تو بمیره
+
خوابم یا بیدارم، ای اومده از خواب
آغوشتو وا کن، قلب منو دریاب
برای خواب من، ای بهترین تعبیر
با من مدارا کن، ای عشق دامنگیر
+
من بی تو اندوه سرد زوستونم
پرنده ای زخمی اسیر بارونم
ای مثل من عاشق همتای من محجوب(؟)
بمون بمون با من ای بهترین ای خوب
-----
من الان نباید اینجا باشم، کلی کار دارم که مونده رو دستم ، اما نمی دونم چرا دست رو دست گذاشتم و کاری نمی کنم، اما اگه خدا بخواد فردا شروع می کنم، هر چند به قول بزرگی « فردا یعنی هرگز »....
امشب حرفای جالبی شنیدم، واقعا آدم باید بقیه رو چقدر احمق فرض کنه تا همچین حرفای تاریخی بزنه، خیلی خوبه گاهی به حرفای این جور آدما گوش داد و فهمید که دنیا دست کیه؟! آی قربون دهنت لقمان، ؛-) ولی اون یارو چه سؤالایی می پرسیدا؟ مثل اینکه از من بپرسید بعضی ها میگن تو دروغگویی، حالا شما راسگویی یا دروغگو؟!! حتما منم میام میگم آره به جون شما من خیلی هم راس نمی گم!!!
-----
خوابم یا بیدارم، تو با منی با من
همراه و همسایه، نزدیکتر از پیرهن
باور کنم یا نه، حرم نفسهاتو
ایثار تنسوز، نجیب دستاتو
+
خوابم یا بیدارم، لمس تنت خواب نیست
این روشنی از توست، بگو که از آفتاب نیست
بگو که بیدارم، بگو که رؤیا نیست
بگو که بعد از این، جدایی با ما نیست
+
اگه این فقط یه خوابه، تا ابد بذار بخوبم
بذار آفتاب شم و تو خواب، از تو چشم تو بتابم
بذار اون پرنده باشم، که با تن زخمی اسیره
عاشق مرگه که شاید، توی دست تو بمیره
+
خوابم یا بیدارم، ای اومده از خواب
آغوشتو وا کن، قلب منو دریاب
برای خواب من، ای بهترین تعبیر
با من مدارا کن، ای عشق دامنگیر
+
من بی تو اندوه سرد زوستونم
پرنده ای زخمی اسیر بارونم
ای مثل من عاشق همتای من محجوب(؟)
بمون بمون با من ای بهترین ای خوب
-----
من الان نباید اینجا باشم، کلی کار دارم که مونده رو دستم ، اما نمی دونم چرا دست رو دست گذاشتم و کاری نمی کنم، اما اگه خدا بخواد فردا شروع می کنم، هر چند به قول بزرگی « فردا یعنی هرگز »....
امشب حرفای جالبی شنیدم، واقعا آدم باید بقیه رو چقدر احمق فرض کنه تا همچین حرفای تاریخی بزنه، خیلی خوبه گاهی به حرفای این جور آدما گوش داد و فهمید که دنیا دست کیه؟! آی قربون دهنت لقمان، ؛-) ولی اون یارو چه سؤالایی می پرسیدا؟ مثل اینکه از من بپرسید بعضی ها میگن تو دروغگویی، حالا شما راسگویی یا دروغگو؟!! حتما منم میام میگم آره به جون شما من خیلی هم راس نمی گم!!!
Saturday, February 01, 2003
سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت
سرها در گریبان است
انگاری یه خبرایی شده! آره؟ نمی دونم چی شده و آفتاب از کدوم طرف در اومده، به هر حال خوشحال شدم، گرچه چیزی عوض نشده و اوضاع مثل سابقه، اما بازم جای شکرش باقیه، البته این تشکر از آدم قدر نشناسی مثل من بعید هستا! خوب بازم ممنون، باقی بقایت ، جانم فدایت...
-----
وقتشه
وقتشه رفتن وقتشه...
مردنه دوباره من وقتشه
دیگه دیره واسه موندن
این کلام آخرینه...
سرها در گریبان است
انگاری یه خبرایی شده! آره؟ نمی دونم چی شده و آفتاب از کدوم طرف در اومده، به هر حال خوشحال شدم، گرچه چیزی عوض نشده و اوضاع مثل سابقه، اما بازم جای شکرش باقیه، البته این تشکر از آدم قدر نشناسی مثل من بعید هستا! خوب بازم ممنون، باقی بقایت ، جانم فدایت...
-----
وقتشه
وقتشه رفتن وقتشه...
مردنه دوباره من وقتشه
دیگه دیره واسه موندن
این کلام آخرینه...
Thursday, January 30, 2003
من رشته محبت تو پاره می کنم
شاید گره خورد به تو نزدیک تر شوم ( د. اردستانی)
باور کنید من رشته محبت و پاره نکردم و نمی خواستم که این جوری بشه، کاش ولی گره بخوره و از دفه قبل نزدیکتر شیم، یعنی میشه؟
-------------------
مرا می بینی و هردم زیادت می کنی دردم
تو را می بینم و میلم زیادت می شود هر دم ( حافظ)
خیلی وقت هم هست که ندیدمش اما هم دردم زیادتر شده هم میلم، نمی دونم چه بلایی داره سرم میاد، آی ی ی... کسی را یارای کمک کردنم نیست!
دیگه اینجا داره روز مره میشه، البته از اولشم بود، باید یه فکری کرد.
امروز فیلم یاده هندستون کرده بود، یادم که نرفته بود، اما رفتم سراغ نوشته ها و خاطراتم که گردگیری کنم، راستش خیلی وقت بود که تو دفترم چیزی ننوشته بودم، از روزی که گفت این آخرین باره، دیگه نای نوشتن نداشتم،
نوشته هام پر از امید و عشق بود البته به زبون لکنتی خودم، گرچه دلتنگی زیاد توش بود، اما بدون اون نوشتن اونجا معنی نداشت واسم، همش می شد غم و غصه و نا امیدی، گرچه حالا هم زیاد فرقی نکرده و همنوز دلتنگشم و منتظر، ولی دیگه وقتشه که دوباره بنویسم و کمی هم با امید باشم، هر چند چه امید عبثی....
شاید گره خورد به تو نزدیک تر شوم ( د. اردستانی)
باور کنید من رشته محبت و پاره نکردم و نمی خواستم که این جوری بشه، کاش ولی گره بخوره و از دفه قبل نزدیکتر شیم، یعنی میشه؟
-------------------
مرا می بینی و هردم زیادت می کنی دردم
تو را می بینم و میلم زیادت می شود هر دم ( حافظ)
خیلی وقت هم هست که ندیدمش اما هم دردم زیادتر شده هم میلم، نمی دونم چه بلایی داره سرم میاد، آی ی ی... کسی را یارای کمک کردنم نیست!
دیگه اینجا داره روز مره میشه، البته از اولشم بود، باید یه فکری کرد.
امروز فیلم یاده هندستون کرده بود، یادم که نرفته بود، اما رفتم سراغ نوشته ها و خاطراتم که گردگیری کنم، راستش خیلی وقت بود که تو دفترم چیزی ننوشته بودم، از روزی که گفت این آخرین باره، دیگه نای نوشتن نداشتم،
نوشته هام پر از امید و عشق بود البته به زبون لکنتی خودم، گرچه دلتنگی زیاد توش بود، اما بدون اون نوشتن اونجا معنی نداشت واسم، همش می شد غم و غصه و نا امیدی، گرچه حالا هم زیاد فرقی نکرده و همنوز دلتنگشم و منتظر، ولی دیگه وقتشه که دوباره بنویسم و کمی هم با امید باشم، هر چند چه امید عبثی....
Wednesday, January 29, 2003
افق روشن ( هوای تازه - احمد شاملو )
روزی ما دوباره کبوترهایمان را پیدا خواهیم کرد
و مهربانی دست زیبایی را خواهد گرفت.
*
روزی که کمترین سرود
بوسه است
و هر انسان
برای هر انسان
برادری ست.
روزی که دیگر درهای خانه شان را نمی بندند
قفل
افسانه ایست
و قلب
برای زندگی بس است.
روزی که معنای هر سخن دوست داشتن است
تا تو به خاطر آخرین حرف دنبال سخن نگردی.
روزی که آهنگ هر حرف، زندگی ست
تا من به خاطر آخرین شعر رنج جستجوی قافیه نبرم.
روزی که هر لب ترانه ایست
تا کمترین سرود، بوسه باشد.
روزی که تو بیایی، برای همیشه بیایی
و مهربانی با زیبایی یکسان شود.
روزی که ما دوباره برای کبوترهایمان دانه بریزیم....
*
و من آنروز را انتظار می کشم
حتی روزی
که دیگر
نباشم.
----------
پس زودتر بیا! هرچند رفته ای و دیگر قصد بازگشت نداری، باز من آن روز را انتظار می کشم. شاد باشی!
روزی ما دوباره کبوترهایمان را پیدا خواهیم کرد
و مهربانی دست زیبایی را خواهد گرفت.
*
روزی که کمترین سرود
بوسه است
و هر انسان
برای هر انسان
برادری ست.
روزی که دیگر درهای خانه شان را نمی بندند
قفل
افسانه ایست
و قلب
برای زندگی بس است.
روزی که معنای هر سخن دوست داشتن است
تا تو به خاطر آخرین حرف دنبال سخن نگردی.
روزی که آهنگ هر حرف، زندگی ست
تا من به خاطر آخرین شعر رنج جستجوی قافیه نبرم.
روزی که هر لب ترانه ایست
تا کمترین سرود، بوسه باشد.
روزی که تو بیایی، برای همیشه بیایی
و مهربانی با زیبایی یکسان شود.
روزی که ما دوباره برای کبوترهایمان دانه بریزیم....
*
و من آنروز را انتظار می کشم
حتی روزی
که دیگر
نباشم.
----------
پس زودتر بیا! هرچند رفته ای و دیگر قصد بازگشت نداری، باز من آن روز را انتظار می کشم. شاد باشی!
Monday, January 27, 2003
باید باور کنم؟ یعنی اینطوریه؟ این بود اون همه سر صدایی که براه انداخته بود، همون آتیشی که افتاد به جونم.
نه، من که باور نمی کنم، آخه همه چی برای هیچ؟ چرا؟!! می دونم دلیل اصلیش ترسه، خوب بیاییم یکم از ترسمون کم کنیم، خیلی خوب میشه ها! مگه چند بار می خواهیم زندگی کنیم؟ پس کجا رفت اون:
منم از تبار پاک آریایی
قشنگترین قصیده رهایی
مگه من چی می خوام، فقط می خوام اختیارم دست خودم باشه، این خواسته زیادیه؟
نفسم این خاکه
خون گرمم پاکه
واسه رفتن دیگه دیره
تن من اینجا اسیره...
یادمه روزای اول که رفته بودم تهران، البته اولین باری که رفتم بمونم، خیلی واسم سخت بود، باور کن گریم گرفته بود، که باید اونجا دور از شهرم و از اون مهمتر دور از خونواده باید مدتی رو اونجا بمونم، هیچ وقت اونجا جای راحتی برام نبود، هر چند خاطره های خوی و بد زیادی اونجا دارم، شایدم سرنوشت دوباره منو پرت کنه اونجا، اما من اونجا غریبه هستم،
روزای اول سر درگم بودم، نمی دونستم چی میخوام، بعضی وقتا می خواستم همه چی رو ول کنم بر گردم خونه، مردم تهران فرق زیادی با بقیه شهرا دارن، البته از نظر من، یه جورای دیگن، دنیاشون با دنیای آدمایی مثل من خیلی فرق داره، خوب دیگه پایتخت نشین هستن دیگه، نمی خوام بگم بده یا خوبه، خوب و بد همه جا هست، اما با من همخونی نداره، من خیلی مشکل می تونستم باهاشون ارتباط برقرار کنم، حتی دوستای تهرونیم خیلی کم هستند، آخه اونجا به ما به چشم شهرستونی نگا می کن، اما همون دوستایی هم که دارم خیلی خوبن و من خیلی مدیونشون هستم،
آلودگی هوا رونیگاه کنین، کی حاضره واسه خونه اش دودکش نذاره یا سر لوله اگزوز ماشینش رو بده تو اتاق نشیمن؟ ها؟ شما حاضری؟ اما تو تهران از اینم بدتره، اونایی که تهران هستن یا بودن می دونن چی میگم، یعنی واقعا هیچ کاری نمیشه کرد، چرا نمی خوایم دنیا رو نگاه کنیم، من اصلا سواد ندارم که بگم میشه چیکار کرد، اما فکر نکنم درد بی درمون باشه، مشکل اینجاس که هیچکی هواسش نیست یا براش مهم نیست که چه بلایی داره سر این شهرو آدما و بیشتر بچه ها میاد، خود مردم هم انگار بیخیال شدن!! این یه نمونه بود، در کنار هزار تا مشکل دیگه، بابا تهران به مرز انفجار رسیده، می دونم اونجا یه نوندونی بزرگه واسه خیلی ها، اما به چه قیمتی، اونجا هر بیزینسی که بگی پیدا میشه، سفید و سیاه، روشن و تاریک و خاکستری، یعنی بیش از ده میلیون آدم هیچ قدرتی ندارن؟ نمی خوام بگم بقیه جاها از این خبرا نیست، همه جا هست، اونجا بدتر از همه جا، فقط دلشون خوشه که پایتخت میشینن، بابا یه ذره دور و برتون رو تمیز کنین، نمیشه؟ به خدا حق همه ماها بیش از ایناست، اما حق دادنی نیست، گرفتنیه،
یا حق
زیادی ور زدم میدونم، باید یکی این حرفا رو به خودم میزد، هیچکی پیدا نشد، منم خودم به خودم اینا رو گفتم، بیخیال کو گوش شنوا!! و اما...
من نیازم تو رو هر روز دیدنه
از لبت دوستت دارم شنیدنه ...
از وقتی شروع کردم به نوشتن( نوشتن که چه عرض کنم)، هر روز نوشتن واسم سخت تر میشه نمی دونم چرا، بعضی وقتا مغزم خالیه خالی میشه، مجبور میشم به جای نوشتن، بخونم، یا گوش بدم،ها یادم اومد، دوستی به من گفت که مشکل اصلی من( یعنی من) کمی مطالعه هست، کتابخون نیستم دیگه، تو هیچ زمینه ای، ادعاهام هم گوش فلک رو کر کرده، تو همه موضوعی هم نظر میدم، بدونه این که در موردش خونده باشم، بسه دیگه! اه....
نه، من که باور نمی کنم، آخه همه چی برای هیچ؟ چرا؟!! می دونم دلیل اصلیش ترسه، خوب بیاییم یکم از ترسمون کم کنیم، خیلی خوب میشه ها! مگه چند بار می خواهیم زندگی کنیم؟ پس کجا رفت اون:
منم از تبار پاک آریایی
قشنگترین قصیده رهایی
مگه من چی می خوام، فقط می خوام اختیارم دست خودم باشه، این خواسته زیادیه؟
نفسم این خاکه
خون گرمم پاکه
واسه رفتن دیگه دیره
تن من اینجا اسیره...
یادمه روزای اول که رفته بودم تهران، البته اولین باری که رفتم بمونم، خیلی واسم سخت بود، باور کن گریم گرفته بود، که باید اونجا دور از شهرم و از اون مهمتر دور از خونواده باید مدتی رو اونجا بمونم، هیچ وقت اونجا جای راحتی برام نبود، هر چند خاطره های خوی و بد زیادی اونجا دارم، شایدم سرنوشت دوباره منو پرت کنه اونجا، اما من اونجا غریبه هستم،
روزای اول سر درگم بودم، نمی دونستم چی میخوام، بعضی وقتا می خواستم همه چی رو ول کنم بر گردم خونه، مردم تهران فرق زیادی با بقیه شهرا دارن، البته از نظر من، یه جورای دیگن، دنیاشون با دنیای آدمایی مثل من خیلی فرق داره، خوب دیگه پایتخت نشین هستن دیگه، نمی خوام بگم بده یا خوبه، خوب و بد همه جا هست، اما با من همخونی نداره، من خیلی مشکل می تونستم باهاشون ارتباط برقرار کنم، حتی دوستای تهرونیم خیلی کم هستند، آخه اونجا به ما به چشم شهرستونی نگا می کن، اما همون دوستایی هم که دارم خیلی خوبن و من خیلی مدیونشون هستم،
آلودگی هوا رونیگاه کنین، کی حاضره واسه خونه اش دودکش نذاره یا سر لوله اگزوز ماشینش رو بده تو اتاق نشیمن؟ ها؟ شما حاضری؟ اما تو تهران از اینم بدتره، اونایی که تهران هستن یا بودن می دونن چی میگم، یعنی واقعا هیچ کاری نمیشه کرد، چرا نمی خوایم دنیا رو نگاه کنیم، من اصلا سواد ندارم که بگم میشه چیکار کرد، اما فکر نکنم درد بی درمون باشه، مشکل اینجاس که هیچکی هواسش نیست یا براش مهم نیست که چه بلایی داره سر این شهرو آدما و بیشتر بچه ها میاد، خود مردم هم انگار بیخیال شدن!! این یه نمونه بود، در کنار هزار تا مشکل دیگه، بابا تهران به مرز انفجار رسیده، می دونم اونجا یه نوندونی بزرگه واسه خیلی ها، اما به چه قیمتی، اونجا هر بیزینسی که بگی پیدا میشه، سفید و سیاه، روشن و تاریک و خاکستری، یعنی بیش از ده میلیون آدم هیچ قدرتی ندارن؟ نمی خوام بگم بقیه جاها از این خبرا نیست، همه جا هست، اونجا بدتر از همه جا، فقط دلشون خوشه که پایتخت میشینن، بابا یه ذره دور و برتون رو تمیز کنین، نمیشه؟ به خدا حق همه ماها بیش از ایناست، اما حق دادنی نیست، گرفتنیه،
یا حق
زیادی ور زدم میدونم، باید یکی این حرفا رو به خودم میزد، هیچکی پیدا نشد، منم خودم به خودم اینا رو گفتم، بیخیال کو گوش شنوا!! و اما...
من نیازم تو رو هر روز دیدنه
از لبت دوستت دارم شنیدنه ...
از وقتی شروع کردم به نوشتن( نوشتن که چه عرض کنم)، هر روز نوشتن واسم سخت تر میشه نمی دونم چرا، بعضی وقتا مغزم خالیه خالی میشه، مجبور میشم به جای نوشتن، بخونم، یا گوش بدم،ها یادم اومد، دوستی به من گفت که مشکل اصلی من( یعنی من) کمی مطالعه هست، کتابخون نیستم دیگه، تو هیچ زمینه ای، ادعاهام هم گوش فلک رو کر کرده، تو همه موضوعی هم نظر میدم، بدونه این که در موردش خونده باشم، بسه دیگه! اه....
Sunday, January 26, 2003
... گریه ام می گیرد ....
داشتم این ترانه خیلی قشنگ رو گوش میدادم که...
------------
روبروی تو کیم من، یه اسیر سر سپرده
چهره تکیده ای که، تو غبار آینه مرده
من برای تو چی هستم، روح تنهای تحمل
بین ما پل عذابه، من خسته پایه پل
ای که نزدیکی مثل من به من، اما خیلی دوری
خوب نگاه کن تا ببینی، چهره گرد و صبوری
کاشکی می شد تو بدونی من برای تو چی هستم
از تو بیش از همه دنیا از خودم بیش از تو خستم
ببین که خستم غروره سنگم، اما شکستم
کاشکی از عصای دستم، یا که از پشت شکستم
تو بخونی تو بدونی، از خودم بیش از تو خستم
بین که خستم، تنها غروره عصای دستم
از عذاب با تو بودن، در سکوت خود خرابم
نه صبورم و نه عاشق، من تجسم عذابم
تو سراپا بیخیالی، من همه تحمل درد
تو نفهمیدی چه دردی، زانوی خستمو تا کرد
+
زیر بار با تو بودن، یه ستون نیمه جونم
این که اسمش زندگی نیست، جون به لبهام میرسونم
هیچی جز شعر شکستن، قصه فردای من نیست
این ترانه زواله، این صدا صدای من نیست
ببین که خستم، تنها غروره عصای دستم
کاشکی می شد تو بدونی من برای تو چی هستم
از تو بیش از همه دنیا از خودم بیش از تو خستم
ببین که خستم غروره سنگم، اما شکستم
از عذاب با تو بودن، یه ستون نیمه جونم
این که اسمش زندگی نیست، جون به لبهام میرسونم
تو سراپا بیخیالی، من همه تحمل درد
تو نفهمیدی چه دردی، زانوی خستمو تا کرد
---------------
اینو می دونم که بدونه اجازه ترانه سرا و خوانندش نوشتم، اما دردسترسم نیستن آخه، و میدونم بعضی جاهاش رو اشتباهی نوشتم، هر چی گوش دادم درست متوجه نشدم یکی دوتا از کلماتش رو ؛)
... مرا تو خواستی اینچنین
ببین که این چنین شدم....
داشتم این ترانه خیلی قشنگ رو گوش میدادم که...
------------
روبروی تو کیم من، یه اسیر سر سپرده
چهره تکیده ای که، تو غبار آینه مرده
من برای تو چی هستم، روح تنهای تحمل
بین ما پل عذابه، من خسته پایه پل
ای که نزدیکی مثل من به من، اما خیلی دوری
خوب نگاه کن تا ببینی، چهره گرد و صبوری
کاشکی می شد تو بدونی من برای تو چی هستم
از تو بیش از همه دنیا از خودم بیش از تو خستم
ببین که خستم غروره سنگم، اما شکستم
کاشکی از عصای دستم، یا که از پشت شکستم
تو بخونی تو بدونی، از خودم بیش از تو خستم
بین که خستم، تنها غروره عصای دستم
از عذاب با تو بودن، در سکوت خود خرابم
نه صبورم و نه عاشق، من تجسم عذابم
تو سراپا بیخیالی، من همه تحمل درد
تو نفهمیدی چه دردی، زانوی خستمو تا کرد
+
زیر بار با تو بودن، یه ستون نیمه جونم
این که اسمش زندگی نیست، جون به لبهام میرسونم
هیچی جز شعر شکستن، قصه فردای من نیست
این ترانه زواله، این صدا صدای من نیست
ببین که خستم، تنها غروره عصای دستم
کاشکی می شد تو بدونی من برای تو چی هستم
از تو بیش از همه دنیا از خودم بیش از تو خستم
ببین که خستم غروره سنگم، اما شکستم
از عذاب با تو بودن، یه ستون نیمه جونم
این که اسمش زندگی نیست، جون به لبهام میرسونم
تو سراپا بیخیالی، من همه تحمل درد
تو نفهمیدی چه دردی، زانوی خستمو تا کرد
---------------
اینو می دونم که بدونه اجازه ترانه سرا و خوانندش نوشتم، اما دردسترسم نیستن آخه، و میدونم بعضی جاهاش رو اشتباهی نوشتم، هر چی گوش دادم درست متوجه نشدم یکی دوتا از کلماتش رو ؛)
... مرا تو خواستی اینچنین
ببین که این چنین شدم....
Subscribe to:
Posts (Atom)